Gewoon...ik...
Nu ik aan mijn 3e blog bezig ben tijdens mijn vakantie, merk ik dat ik het eigenlijk ontzettend leuk vind om analoog te schrijven. Ik was het gewoon even vergeten. Dus daar zit ik dan: op het strand, met mijn mini-boekje en een mini-pen, mijn gedachten op papier te zetten. Overtypen komt later wel… als ik mijn eigen handschrift tenminste nog kan lezen. Haha. Ik ben trouwens benieuwd of mijn nabestaanden mijn handschrift ooit kunnen ontcijferen. Door dat dunne pennetje schrijf ik namelijk ook nog eens extra klein. Net als vroeger, toen ik mini-samenvattingen maakte voor school. Voor nu blijft alles lekker in mijn mini-boekje. Thuis gaat het dan over in mijn gepersonaliseerde leren notebook, die mijn dochter voor me heeft gemaakt. Veel te zonde om die nu vies te maken met mijn zweterige, zonnebrandplakkerige handen. Ik begrijp nu trouwens ook waarom schrijvers zich soms afzonderen op een inspirerende plek om te schrijven. In een uur tijd heb ik zomaar twee blogs geschrev...
